TINUTULUNGAN NG ISANG SINGLE DAD ANG ISANG MATANDA TUWING UMAGA KAHIT NA-LALATE SIYA SA TRABAHO. NANG SESANTEHIN SIYA NG BOSS NIYA, NILAPITAN SIYA NG MATANDA AT SINABING: “HINDI MO NA AKO KAILANGANG TULUNGAN BUKAS… DAHIL IKAW NA ANG BAGONG BOSS.”
Ako si Lucas. Isa akong single father. Simula nang mamatay ang asawa ko sa panganganak, ako na lang ang bumubuhay sa anak kong si Ella, na anim na taong gulang.
Nagtatrabaho ako bilang messenger sa isang malaking kumpanya sa Makati. Maliit lang ang sweldo, sapat lang pambayad sa upa sa maliit naming kwarto at pambaon ni Ella.
Araw-araw, parang karera ang buhay ko. Gigising ng alas-kwatro, magluluto, paliliguan si Ella, ihahatid sa school, at tatakbo papunta sa sakayan ng bus para hindi ma-late.
Pero sa kabila ng pagmamadali ko, may isang “ritwal” ako tuwing umaga.
Sa tapat ng sakayan ng bus, laging nandoon ang isang matandang babae—si Lola Rosa. Nakasuot siya ng lumang duster, may dalang mabibigat na bayong na puno ng gulay at prutas na ibinebenta niya sa palengke.
Hirap na hirap si Lola Rosa na tumawid sa overpass. Masakit ang tuhod niya at mabigat ang dala.
Kaya kahit nagmamadali ako, humihinto ako.
“Lola Rosa, ako na po,” sabi ko sabay kuha ng mabibigat niyang bayong.
“Naku, Lucas, ma-lalate ka na naman sa trabaho,” nag-aalalang sabi niya.
“Ayos lang po ‘yun, Lola. Mas importante na makatawid kayo nang ligtas. Ang bigat nito para sa inyo.”
Araw-araw ‘yon. Binubuhat ko ang gamit niya paakyat at pababa ng mataas na hagdan ng overpass. Pagkatapos, tumatakbo na ako nang mabilis papasok sa opisina.
Dahil dito, madalas akong late ng 5 hanggang 10 minuto.
Galit na galit ang supervisor kong si Mr. Perez.
“Lucas! Late ka na naman?!” sigaw ni Mr. Perez isang Lunes ng umaga. “Wala ka talagang disiplina! Ilang beses na kitang winarningan!”
“Sir, pasensya na po. May tinulungan lang po akong matanda sa daan…”
“Wala akong pakialam sa matandang ‘yan!” bulyaw ni Mr. Perez. “Hindi tayo charity institution! Dahil diyan… YOU’RE FIRED! Tanggal ka na! Kunin mo na ang gamit mo at lumayas ka!”
Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Tanggal na ako? Paano na kami kakain ni Ella? Malapit na ang bayaran ng tuition. May sakit pa naman si Ella kagabi at kailangan ng gamot.
Umalis ako sa opisina nang luhaan. Bitbit ko ang maliit kong kahon ng gamit.
Kinabukasan, kahit wala na akong trabaho, gumising pa rin ako nang maaga para ihatid si Ella sa school.
Pagdating ko sa sakayan ng bus, nakita ko ulit si Lola Rosa. Hirap na hirap ulit siyang buhatin ang bayong niya paakyat ng overpass.
Kahit mabigat ang loob ko, nilapitan ko pa rin siya.
“Lola, ako na po,” sabi ko, pinipilit ngumiti.
Binuhat ko ang mga bayong. Tahimik kaming tumawid. Pagbaba namin sa kabila, napansin ni Lola Rosa na hindi ako nagmamadaling tumakbo.
“O, Lucas? Bakit hindi ka tumatakbo? Diba late ka na?” tanong niya.
Umupo ako sa gilid ng bangketa. Hindi ko na napigilan ang luha ko.
“Wala na po akong trabaho, Lola,” garalgal kong sabi. “Sinisante po ako kahapon dahil lagi daw akong late. Hindi ko po alam kung paano ko bubuhayin ang anak ko ngayon.”
Nagulat ako nang hawakan ni Lola Rosa ang mukha ko. Ang mga kamay niyang kulubot ay mainit at mapag-aruga.
“Sinisante ka dahil tinutulungan mo ako?” tanong niya.
Tumango ako. “Pero huwag po kayong mag-alala. Hindi ko po pinagsisisihan ang pagtulong sa inyo. Kasi naalala ko po sa inyo ang namayapa kong Nanay. Hindi ko po kayang tiisin na makita kayong nahihirapan.”
Ngumiti si Lola Rosa. Isang ngiti na kakaiba—puno ng misteryo at kislap.
“Lucas,” sabi niya. “May sasabihin ako sa’yo.”
Biglang may humintong isang makintab at napakamahal na Black Limousine sa tapat namin. Bumaba ang isang driver na naka-suit at pinagbuksan ng pinto si Lola Rosa.
Nanlaki ang mata ko.
“Lola…?”
Tinanggal ni Lola Rosa ang kanyang lumang shawl. Inayos niya ang kanyang buhok. Biglang nag-iba ang tindig niya—mula sa isang tindera sa palengke, naging isang Donya.
“Ang totoo niyan, Lucas… Ako si Doña Rosa Consunji,” pagpapakilala niya. “Ako ang may-ari ng building na pinagtatrabahuhan mo. Ako ang Chairman ng kumpanya niyo.”
Halos malaglag ang panga ko. “P-Po?! Pero… bakit po kayo nagbubuhat ng gulay?”
“Dahil naghahanap ako ng papalit sa akin,” paliwanag niya. “Matanda na ako. Gusto kong ipasa ang pamamalakad ng kumpanya, hindi sa mga taong matalino lang, kundi sa taong may puso. Nagpanggap akong mahirap sa loob ng isang buwan para makita kung sino ang tutulong sa akin.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Daan-daang empleyado ang dumadaan sa overpass na ‘to. Mga naka-suit, mga manager, mga supervisor. Lahat sila, nilalagpasan lang ako. Nadidiri sila sa akin. Ikaw lang… ikaw lang, Lucas, ang huminto. Kahit alam mong ma-lalate ka. Kahit alam mong mapapagalitan ka. Pinili mong maging mabuti kaysa maging punctual.”
“Iyon ang klase ng leader na hinahanap ko.”
Tumingin si Doña Rosa sa akin nang seryoso.
“Lucas, simula ngayon, hindi mo na ako kailangang tulungan sa overpass.”
“Dahil simula bukas… ikaw na ang bagong Operations Manager ng kumpanya. At dodoblehin ko ang sweldo mo. Sagot ko na rin ang pag-aaral ni Ella hanggang kolehiyo.”
Nakaluhod ako sa semento at umiyak sa tuwa. “Lola… Ma’am… Salamat po! Maraming salamat po!”
“At isa pa,” dagdag ni Doña Rosa. “Sumakay ka na sa kotse. Pupunta tayo sa opisina ngayon din.”
Pagdating namin sa opisina, gulat na gulat ang lahat nang makita akong bumaba sa Limousine kasama ang may-ari ng kumpanya.
Ipinatawag ni Doña Rosa si Mr. Perez, ang supervisor na nagtanggal sa akin.
Namutla si Mr. Perez nang makita niya ako.
“Mr. Perez,” malamig na sabi ni Doña Rosa. “Tinanggal mo ang pinakamabuting empleyado ng kumpanyang ito dahil lang sa ilang minutong late? Ang taong ito ang nagbuhat ng mga dala ko nung mga panahong nilalagpasan mo lang ako.”
“You’re fired, Mr. Perez. Ibigay mo ang pwesto mo kay Lucas.”
Sa araw na iyon, nagbago ang buhay namin ni Ella. Napatunayan ko na ang tunay na tagumpay ay hindi nakukuha sa pagmamadali, kundi sa paghinto para tumulong sa kapwa. Ang kabutihang itinanim ko sa kalsada, namunga ng ginto sa tamang panahon.
